امارت اسلامی افغاستان: ۱۹۹۶-۲۰۰۱

 

Najibullah and his brother

تغییر قدرت در اتحاد جماهیر شوروی و فروپاشی نهایی آن در دسامبر ۱۹۹۱ راه توافق مسکو و واشنگتن را برای توقف کمک نظامی به مشتریان مربوطه ی خود از تاریخ ۱ ژانویه ی ۱۹۹۲ هموار کرد. هنگامی که سازمان ملل با عجله خواستار توافقی بین احزاب افغان بر سر مصالحه ی سیاسی شد، مجاهدین و شبه نظامیان سابق خود را برای پر کردن خلا قابل پیش بینی قدرت آماده کردند. تحت فشار سازمان ملل، در ۱۸ مارس ۱۹۹۲، پرزیدنت نجیب الله قصد خود را برای کناره گیری اعلام کرد اما در ۱۶ آوریل به وسیله ی گروه های شورشی در فرودگاه از ترک کشور منع شد و در ساختمان سازمان ملل در کابل پناه گرفت. در ۲۵ آوریل نیروهای اتحاد جدیدی از مجاهدین و شبه نظامیان رژیم سابق از شما افغانستان به نام «اتحاد شمالی» وارد کابل شدند و کنترل مراکز مهم دولتی را به دست گرفتند در همین حال مجاهدین و نیروهای شبه نظامی کنترل محله های متفاوت را در دست رفتند.

 

 

جنگ تقریبا بلافاصله بین نیروهای رقیب مجاهدین آغاز شد و فرماندهان شلیک راکت و آتش توپخانه را آغاز کردند که جان تعداد نامشخصی غیرنظامی را گرفت. در طول چهار سال بعدی تلاش های سازمان ملل و همسایگان افغانستان برای ایجاد یک معاهده ی صلح پایدار با شکست مواجه شد و احزاب رقیب مجاهدین به بمباران قلمروی یکدیگر، بازداشت خودسرانه، شکنجه، تجاوز و اعدام های اختصاری ادامه دادند. کابل به میدان جنگ کلیدی و بقیه ی کشور به فئودال نشین هایی تحت کنترل فرماندهان عالی نظامی و فرماندهان کوچک تر تبدیل شد. بمباران کابل مخاصمات جناحی بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ معمولا به عنوان یکی از جدی ترین نقض های حقوق بشر در جنگ افغانستان نام برده می شود. این واقعه بیشتر پایتخت را ویران کرده و نسلی از ساکنین آن را دچار ضربه ی روحی کرد. تمامی احزاب بزرگ نظامی که برای کنترل این شهر رقابت می کردند، مسئول استفاده ی بدون تبعیض از مجموعه ی کاملی از سلاح های سنگین، ایجاد خرابی و مرگ ده ها هزار غیر نظامی هستند.

 

 

طالبان در دل بی نظمی این دوره بیرون آمدند. در اکتبر ۱۹۹۴، طالبان کنترل شهر قندهار را به دست گرفتند و فرماندهان متخاصم را که شهر را بین خود تقسیم کرده بودند، بیرون راندند. آن ها مدارس دخترانه را تعطیل کرده و زنان را از کار کردن منع کردند. آن ها هم چنین فرمانی صادر کردند که زنان تنها و بدون یک همراه مرد نمی توانند از منزل خارج شوند و به جاهایی مانند بازار بروند. هسته ی اصلی رهبری طالبان از یک شورای ۲۲ نفره (شورا) به ریاست ملاعمر تشکیل شده بود. بعد از قندهار، طالبان ولایات دیگر شامل زابل و ارزگان را با درگیری اندکی به دست گرفتند. تا این هنگام این گروه حمایت پاکستان را جلب کرده و از کمک های نظامی قابل توجهی بهره مند شده بود. طالبان کنترل هلمند را در ژانویه ی ۱۹۹۵ به دست گرفتند.

 

 

 

ما که هستیم؟

پروژه مستند سازی افغانستان محصول مشارکت دفتر مطالعات جنایات جنگی و کتابخانه ی حقوق بشر پنس دانشگاه امریکن و موسسه ی صلح آمریکا است. این پروژه با هدف جمع آوری و ایجاد یک بانک اطلاعاتی کاملا قابل جستجو و قابل دسترسی برای عموم ایجاد شد که شامل اسنادی در ارتباط با نقض حقوق بشر و بشردوستانه در افغانستان از سال ۱۹۷۸ باشد.